Di civaka Kurdî de, jin her gav giyanê cih bû.
Ew kesên ku mîrate diparêzin, evînê diçînin û bi sebir û hêza xwe aştiyê ava dikin.
Ji nav çiya û zozanan, û ji çar rengên Kurdistanê, helbesta welat çêdibe…
Ew ji dilê jinekê çêdibe ku dişibihe biharê, bi serbilindî nasnameya xwe hildigire û cilên xwe yên Kurdî li xwe dike, mîna ku hemû dîrok li ser laşê wê hatiye nexşandin.
Ev tablo ne tenê keçek, pezek û bihar e.
Ew wêneyek aştiya ku jinên Kurd diafirînin, evîna ku ew diçînin, û hêza bêdeng e ku bêyî deng û bahozê civakek tevahî ava dike.
Xweşikbûna çavan, rengên cil û bergan, têlên naqişkirî, û qumaşên kevneşopî ev hemî hûrgulî çîroka sernavê vedibêjin, çîrokek ku dibêje jinên Kurd her gav destpêk bûn, û her gav helbesta herî xweşik ya li ser welat in.
Şêwekar Mistefa Mihemed ji bajarê Kobanî li Firansa dijî.
